Kamienica mieszkalno-usługowa zlokalizowana przy zbiegu ulic Małachowskiego, Zwycięstwa i 3 Maja. Budowę rozpoczęto 27 grudnia 1936 roku i trwała ona do 29 grudnia 1938 roku. Budynek został zaprojektowany przez inż. Leona Karpa, który był również kierownikiem technicznym budowy, a wiodącym przedsiębiorcą wykonującym prace budowlane, był Hieronim Dobis. Pracami ciesielskimi kierował Jan Jüttner.
Pierwotny projekt przewidywał budowę kamienicy czterokondygnacyjnej z poddaszem, jednak w trakcie budowy projekt zmieniono, ponownie zatwierdzono i w końcowym efekcie powstała kamienica pięciokondygnacyjna z poddaszem. Działka pod budynek została wytyczona na terenie hałd Towarzystwa Sosnowieckiego, które zostały rozparcelowane pod dzielnicę mieszkaniowo-administracyjno-kulturalną, w której miały się znaleźć m.in. budynki nowego ratusza miejskiego, Izby Przemysłowo-Handlowej, Poczty i Telegrafów, Powiatowej Kasy Chorych i Gimnazjum Państwowego Żeńskiego im. E. Plater.
Oprócz wymienionych, na terenie tej nowej dzielnicy miały powstać kamienice czynszowe oraz osiedle ratuszowe, którego budowę zakończono już po II wojnie światowej. Autorem koncepcji tej centralnej dzielnicy Sosnowca był krakowski architekt i urbanista prof. Jan Rakowicz.
Na parterze kamienicy zaprojektowano dziewięć pomieszczeń przeznaczonych na sklepy i różne usługi oraz dwa pokoje mieszkalne. Na pierwszym, drugim oraz trzecim piętrze zaprojektowano po dwa mieszkania pięciopokojowe z kuchnią i jedno czteropokojowe z kuchnią. Na czwartym piętrze znalazły się trzy mieszkania, jedno trzypokojowe z kuchnią, jedno czteropokojowe z kuchnią i jedno dwupokojowe z kuchnią. Piętro piąte zajmowały cztery mieszkania, jedno trzypokojowe z kuchnią, dwa dwupokojowe z kuchnią oraz jedno jednopokojowe z kuchnią. Na poddaszu zaplanowano trzy mieszkania, jedno dwupokojowe z kuchnią i jedno jednopokojowe bez kuchni. Pomieszczenia parteru oraz wszystkich czterech pięter miały wysokość 320 cm, poddasze – 260 cm.
Budynek został wybudowany w wysokim standardzie, wyposażono go w dwie windy: osobową firmy St. Sowitsch oraz tzw. węglową firmy M. Gerad. Piece kuchenne z kafli berlińskich posiadały wbudowaną podkowę służącą do podgrzewania wody. Materiały użyte do wykończenia pomieszczeń mieszkalnych oraz klatki schodowej podkreślały luksus tej unikalnej w przestrzeni Sosnowca realizacji. Architektura kamienicy to czysty modernizm późnych lat 30-tych XX wieku.
Kształt działki w postaci trójkąta prostokątnego z zaokrąglonym wierzchołkiem od strony ul. 3 Maja wymusił na projektancie taką, a nie inną formę kamienicy, jednakże projekt samej elewacji, nadanie jej mocnych, dominujących kształtów horyzontalnych, zaokrąglenie frontowego narożnika oraz wyraźne odcięcie i cofnięcie dwóch górnych kondygnacji, nadały tej budowli czytelny, podobny do gdyńskiej architektury powstającej w tym samym okresie, charakter architektury okrętowej, o której tak obszernie rozpisują się historycy sztuki okresu modernizmu. To jeden z nielicznych, poza Gdynią, przykład tego nurtu modernizmu na ziemiach polskich.
Kamienica ostatnimi czasy przeszła renowację elewacji, przez co prezentuje się niezwykle okazale i jest, bez wątpienia perłą architektury nie tylko Sosnowca.